Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Attack on titan




Κανείς δεν θυμάται τα ονόματα των ποδοπατημένων λουλουδιών
Τα πεσμένα πουλιά περιμένουν τον επόμενο άνεμο για να ξαναπροσπαθήσουν
Οι προσευχές δεν θα μας σώσουν
Μόνο η θέληση για ζωή θα μπορέσει ν' αλλάξει τον κόσμο μας
Χρησιμοποίησε τη δύναμη σου για να αγνοήσεις αυτά τα γουρούνια
που κοροϊδεύουν τη θέληση για πρόοδο
Η ευαρέσκεια μας ως ζώα δυναμώνει αυτή τη λανθασμένη πραγματικότητα
Είμαστε ελεύθεροι σαν πεινασμένοι λύκοι!
Διοχέτευσε την ταπείνωση του εγκλεισμού στις γροθιές σου και πολέμησε την καταπίεση
Ακόμα κι αν το σώμα σου είναι φυλακισμένο, θα σκοτώσεις το θήραμα σου!
Ενώ το σώμα σου καίει με απίστευτη ορμή,
πάρε το τόξο σου και ρίξε ένα φλεγόμενο βέλος.


Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Τσουάνγκ Τσου και Χαγκακούρε

''Αν το αναζητήσεις με το βλέμμα, δεν θα το δεις,
αν το αφουγκραστείς, δεν θα το ακούσεις,
αν απλώσεις το χέρι σου προς αυτό, δεν θα το πιάσεις.''

Λάο Τσε



Τα λεφτά βρίσκονται στον γαλαξία δίπλα. Τα ίδια αρώματα στα ίδια μαγαζιά. Η όραση είναι η μόνη αίσθηση που ευνοεί κατά συρροή τη ψευδαίσθηση. Την Μάγια που δεν ξορκίζεται με προσευχές. Κάποιοι διέσχισαν τον Ειρηνικό με μια σχεδία, αλλά το κατόρθωμα τους δεν ξεπερνά την καθημερινή μου μπύρα. ''Νικητής'' είναι μόνο όποιος νικάει την ανία, μα αυτό το Μπωντλαιρικό τέρας δεν τιθασεύεται με λόγια.

Από τον καφενέ βλέπω τα Τουρκοβούνια, σε δύο ώρες θα είμαι γυμνός μέσα στο αμάξι. Μια πόρτα στην καντίνα, σεξ, ζέστη και κάθαρση. Μουνόσκυλα πιείτε. Η μονογαμία είναι αποτοξίνωση. Ποιος θέλει να κυλιστεί στον αμοραλιστικό μου βούρκο; Η Μαρίνα ήταν ψηλή και είχε ταξιδέψει στην Σερβία και στην Αίγυπτο. Τσουάνγκ Τσου και Χαγκακούρε. Η πισίνα και η μεταμόρφωση σε ψάρι με παρακίνησαν να σηκωθώ απ' το κρεβάτι. Ο στρατός ήταν Τιτάνας.

Χαίρομαι για κάθε έναν που πεθαίνει, γιατί είναι ένα εμπόδιο λιγότερο στον δρόμο μου. Θέλω να βλέπω με τα μάτια των άλλων. Το πρωτογενές συναίσθημα είναι δύσκολο να επεξεργαστεί, πόσο μάλλον να επεκταθεί. Πρωτογενής γραφή και σκέψη, πρωτογενής μεθύσι και ζωή. Αυτός είναι ο δρόμος, αλλά εδώ ταιριάζει και η προσομοίωση της δυστυχίας, καθώς το αρχαίο δράμα έχει πεθάνει εδώ και αιώνες και το μόνο που κάνουμε, είναι να αυνανιζόμαστε πάνω στο κουφάρι της αυθεντίας. Δεν θα έπρεπε να τελειώσει έτσι και όμως τελειώνει.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Spring Breakers (2012)



Ο Χάρμονι Κορίν, μαζί με τον Λάρι Κλάρκ, είναι το ντουέτο των Αμερικανών σκηνοθετών που διέγνωσαν και μετέφεραν στην μεγάλη οθόνη την νοσταλγική ομορφιά της χαμένης εφηβείας. Τα καλά χρόνια των πρώτων ενήλικων βημάτων σε αυτόν τον γαμημένο πλανήτη. Τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και οι κρεπάλες με μια υπέρμετρη δόση παρακμής κυριαρχούν στις ταινίες τους. Το παιδί παραμένει ακόμα ζωντανό μέσα μας σε συνδυασμό με το ζενίθ του κάλλους που φτάνει νομοτελειακά κάθε άνθρωπος την κρίσιμη δεκαετία της ζωής του. Δεν υπάρχει μέλλον, τα παιχνίδια πλέον έχουν ξεκάθαρη ερωτική χροιά, πρέπει να μάθεις να χορεύεις πρώτα.

Ο Χάρμονι Κορίν έχει πατήσει ξεκάθαρα στο σκηνοθετικό μοτίβο του Τέρενς Μάλικ και το έχει μεταφέρει στις δικές του φιλμικές εμμονές. Ο Τζέιμς Φράνκο στον ρόλο του ράπερ-γκάνγκστερ ξανανιώνει ερμηνευτικά και δημιουργεί έναν χαρακτήρα που μετουσιώνει τις φαντασιώσεις του Κορίν με αξιέπαινη επιτυχία.

Το βίντεο στην αρχή του κειμένου είναι και ο λόγος της δημιουργίας του, καθώς μου έχει γαμήσει το μυαλό από την ώρα που το είδα. Ο Φράνκο παίζει πιάνο στην πισίνα του με φόντο το ηλιοβασίλεμα και τις τρεις κοπέλες με τις ροζ κουκούλες και τα καλάσνικοφ να αντιπροσωπεύουν μια Αγία Τριάδα ματαιότητας. Η πρώην βασίλισσα της ποπ κουλτούρας, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, και τα πιστολίδια του δεύτερου μέρους κλείνουν ερεθιστικά το μάτι στη σύγχρονη δυτική παρακμάζουσα κοινωνία. Ο Κορίν καταφέρνει να συνδυάσει το προσωπικό του σκηνοθετικό ύφος με τις αναφορές του και το μήνυμα του είναι ξεκάθαρο. Το όνειρο των διακοπών, η άνοιξη της ζωής που είναι τα ανέμελα νιάτα. Δεν πρέπει να μείνουν απωθημένα, δεν πρέπει να παραιτηθείς ακόμα, μια εξιδανίκευση που δεν έχει μέλλον, σχέδια, στόχους και ελπίδες. Όποιος δεν το έζησε στην ώρα του το μετανιώνει και όποιος το έζησε το αναπολεί.




Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Για την ιεραρχία και ένα ποίημα του Μεβλανά

Το αλκοόλ σε συνδυασμό με το Εκείνο δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ένα ευχάριστο βράδυ. Αν υποθέσουμε ότι η λογική είναι απλά μια κοινωνική σύμβαση και το υπερεγώ τα απόνερα της, τότε η μάσκα είναι το απαραίτητο εργαλείο, συνειδητά, κάθε ανθρώπου για λόγους ασφαλείας από το σύγχρονο κυνήγι μαγισσών των μετρίων και ασυνείδητα χρησιμοποιείται από την πλέμπα και τους άριστους της για την ομαλή αναρρίχηση στον κοινωνικό ορυμαγδό.

Η παρακμή έγκειται στην υποκρισία μιας ζωής προορισμένης να εξυπηρετεί τις ανάγκες του Εγώ κατά κανόνα και της εκμετάλλευσης του πηγαίου ενστίκτου με την υγιής πρόφαση της μέθης σε νύχτες και ώρες, που έχουν συμφωνηθεί για την απαραίτητη εκτόνωση των αρχέγονων επιθυμιών, με την απαραίτητη καπιταλιστική νότα σε κουτούκια και μεγαλοαστικά κέντρα ψυχαγωγίας και σαπίλας. Η ιεραρχία είναι το νούμερο ένα επίτευγμα και η βάση του δυτικού πολιτισμού.

Ο ποιητής αν και έχει απορρίψει τον ιεραρχικό κόσμο και έχει αποδομήσει την απαραίτητη συνθήκη συμβίωσης, που ονομάζουμε πραγματικότητα, με την έκδοση των ποιημάτων του αναζητά μια θέση στο κοινωνικό σύνολο και αυτόματα αναιρεί με τις πράξεις του, την ίδια την ύπαρξη του που με κόπο έπλασε. Αν και ο σκοπός του είναι τυπικά ευγενής, καθώς προσπαθεί να ποιήσει τον κόσμο, που μόνο αυτός έχει την ικανότητα να δει, για τους αδαής συμπολίτες και αδέρφια του, παρόλα αυτά καταργεί τα ίδια του τα πιστεύω δηλώνοντας σε όλους το κατόρθωμα του και περιμένοντας στωικά για τις δάφνες της απροσδόκητης αυτής επιτυχίας, έστω και μετά θάνατον.

Η δουλειά είναι το μεγάλο αγκάθι στα σχέδια του ποιητή και μην ξεχνάμε ότι από τον Έλιοτ μέχρι τον Καββαδία, το σύνολο σχεδόν των ποιητών που δεν είχε μια περιουσία επαρκή για την επιβίωση τους, αναγκαζόταν να εργάζεται σε δουλειές που μπορεί να αποτελούσαν εφαλτήριο δημιουργίας, αλλά παράλληλα ήταν και μια κόλαση άνευ προηγουμένου για ανθρώπους που είναι ικανοί να νιώσουν τη φωτιά σε όλες της, τις εκφάνσεις. Η γυναίκα από την άλλη αποτελεί μούσα και λατρεία, όπως και ο έρωτας που την ακολουθεί, μόνο όμως σε περιπτώσεις έστω και περιορισμένης εγνωσμένης αξίας. Μην ξεχνάμε ότι ο Πεσσόα πέθανε άσημος και ο Μπουκόφσκι αναγνωρίστηκε στα εξήντα, για να παρηγορήσει αργότερα τους αιώνια άγνωστους.

Ας κλείσω με ένα γαμημένο ποίημα.


Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Γι' αυτή καμμία δεν υπάρχει
ακαδημαϊκή απόδειξη στον κόσμο.
Γιατί είναι κρυμμένη, κρυμμένη, κρυμμένη.

Μεβλανά Τζελαλουντίν Ρουμί

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Οι Τιτάνες και το μουνί

Το όνειρο της βουλής δεν ξορκίζει τα ψυχολογικά συμπλέγματα. Η ομιλία δεν είναι απλά μια από τις πέντε αισθήσεις, είναι το σπαθί στα χέρια των εχθρών μου. Γκόμενες με περιττά κιλά και εθνίκια του λυκειακού σωλήνα δοκίμαζαν σε καθημερινή βάση τις αντοχές μου. Το σαξόφωνο μου δίνει δύναμη για να αποτελειώσω την επόμενη πρόταση. Φωτιές στο πάρτι, εξόριστος ανάμεσα σε γνωστούς και αναμνήσεις. Είναι απλά άλλη μια κατάληψη, οι τύποι με τα μαύρα, πράσινα τα γράμματα και οι τοίχοι.

Στράγγιξε την κάθε ανάσα. Ήθελε τσιμπούκι στη γωνία χωρίς ''ν'' τελικό, χωρίς ορμή. Ήταν μελαχρινή, η κοτσίδα της στα χέρια μου. Αυτή στα τέσσερα, σήμερα όμως θαύμασα ένα κοριτσάκι που δεν είχε λεφτά ούτε για ξυρίσει το μουστάκι της. Κατέβηκε στην επόμενη στάση και εγώ δεν ήξερα που πηγαίνω. Η θέληση εναντιώνεται με τη λογική της κατάθλιψης και την απέραντη νοσταλγία για τις αέρινες ζωές του κρεβατιού. Η γκόμενα του φίλου μου, κρασί και γέλια στο Κουκάκι, οι Τιτάνες και το μουνί στριφογυρίζουν στο μυαλό μου.

Ο πιο άξιος ξυπνάει με σκελέα και ηττοπάθεια, ο Άκης με μικρόφωνο σε ένα αμάξι στα Εξάρχεια, ο Κώλος και ο Σωτήρης. Άναψε τσιγάρο στο απέναντι μπαλκόνι και εγώ έκλεισα το φως. Με φόβισε το πορτοκαλί φόντο και η άγνοια σου. Έδρανα και μπουζούκια από κάτω, παλιάτσος με κουστούμι, εγώ το κέντρο του σύμπαντος και απών. Οι παλιές, καλές μέρες του ΤΑΟ, όταν μια ομπρέλα έθετε τα όρια της κατανόησης της στιγμής. Η συνείδηση δεν κάνει διαλείμματα. Φασώθηκε και με τους τρεις σε μια καφετέρια της Ρόδου. Κάποιοι λένε ότι ήτανε πουτάνα, εγώ δεν θυμάμαι καν το όνομα της.

Έρχομαι από μακριά, από την έρημη χώρα του Έλιοτ και του Διαφωτισμού. Αν είναι Πάσχα, γιατί κοιτάω ακόμα το ταβάνι; Κάθε μέρα αλλάζω, η αλλαγή έγκειται στον βούρκο που βουλιάζω.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους

Κρατούσες ένα μπλε τετράδιο και φορούσες ένα παλιό παλτό. Εδώ ταιριάζει κάτι ρομαντικό. Οι δάσκαλοι μου θα ήταν περήφανοι για μένα, ανά τους αιώνες και όχι μόνο και χωρίς αλκοόλ και χωρίς την καλή διάθεση που προϋποθέτει ένα ευγενές πιόμα. Πρώτα ακούς φωνές, μετά το ξύλινο πόδι χτυπάει στο πάτωμα. Γαλλικό θρίλερ και Εγγονόπουλος για να βγει το μεσοβδόμαδο, σου κρατούσα το χέρι και ονειρευόμουν χιλιοπαιγμένες σκηνές με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Ξύπνησα με αίμα στα δόντια, το αίμα βράζει στις φλέβες, κάποιος βλέπει ειδήσεις.

- Του βγήκαν τα feelings μαν.

Πάντα τραγουδάω, δεν μιλάω. ''Η ευτυχία μου, σκέφτομαι, θα 'ναι ζήτημα ύψους''. Πρώτα παγκάκια, μετά κανένα πάρτι, μετά ντοκ ή ινδικό, βανδαλισμοί και γέλια. ''Ποίημα αέρινο σε ανοιχτή καρδιά, αναμονή γλυκιά σε σώμα κέρινο''. Ήταν μεθυσμένη, το δίλημμα είναι δεδομένο. Πήγα εγώ, πάντα πάω εγώ, δεν βλέπω τίποτα, δεν αισθάνομαι, δεν είμαι χριστιανός, δεν είμαι άνθρωπος και είμαι, το ξέρεις πολύ καλά, το ξέρω και εγώ.

- Αυτοκτονία;

- Μέσα.

- Κατάθλιψη;

- Μέσα με τα μπούνια.

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους, σήμερα με μια τυχαία πόρνη 23 χρόνων και αύριο με έναν θεωρητικό έρωτα της πρότερης αθωότητας και της ύστατης ξεφτίλας. Ο μηχανισμός άμυνας της με ταράσσει, ευτυχώς που δεν αισθάνομαι πια όπως παλιά, εσύ είσαι σχεδόν παντρεμένος, ζηλεύω το ταλέντο του Βίλχελμ, πρέπει να είσαι επιστήμονας για να σε εμπιστευτεί ο άλλος, εγώ δεν είμαι ούτε καν μπεκρής, λίγη μελαγχολία για τις πρώτες πρωινές ώρες. Για τόπι και καφέ τις Κυριακές. Ένα απόγευμα κατανόησα τον λόγο ύπαρξης του δράματος, οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν. Σχολεία και βάλτοι, αέναες βόλτες στα σκατά. Θα είμαι λιακάδα ή σκιά.